Nederlands vlag NL  English flagUK
logo







Helena Josefine Wilhelmina Reurop (1908-2000)

Dit is het verhaal van Helena Josefina Wilhelmina Reurop (Lenie). Zij was de partner van mijn tante Rie. De tantes woonden in Zuid Frankrijk, Gagnes sur mer, toendertijd het artiesten dorp van de Cote d'Azur.
Lenie heeft, nadat mijn tante Rie overleden was, het laatste jaar van haar leven na een hartinfarct, bij mij in Friesland doorgebracht. In dat jaar hebben wij veel kopjes thee gedronken en evenzo vele sigaretjes gerookt. Ik heb haar in dat jaar pas leren kennen en haar levensverhaal gehoord.

Dit is Helena J.W.Reurop, geboren 1908, Lenie kindAmsterdam, de Pijp. De tijd van gaslicht en paardetram. Haar moeder was operazangeres, haar vader was ‘onbekend’.

In die tijd betekende dat een eenzaam bestaan. De kinderen uit de buurt mochten niet met haar spelen. Haar moeder  moest 2 maal daags op-treden en er was verder geen familie. Toen Lenie 6 jaar was brak de Eerste Wereld-oorlog uit; de Pijp leed honger. Lenie groeide niet meer en bleef een kleintje van 1,40m.

Klein van stuk, helder van geest, toch zat de HBS er niet in. Haar moeder vond dat ze maar in de detailhandel moest, zo kwam er tenminste brood op de plank. Ze volgde een typecursus en ging bij Philips werken waar haar heldere verstand opgemerkt werd; regelmatig maakte ze promotie. Toen brak echter de Tweede Wereldoorlog uit, Philips sloot en Lenie keerde terug naar Amsterdam.

Eind jaren ’40 kreeg Lenie een aanbod om secretaresse te worden van Wim Sonneveld. Velen van ons kunnen zich de gevleugelde woorden van Wim Sonneveld nog herinneren: "Niet op reageren Lena!" Dat was Lenie dus.

Ze was intelligent, gevoelig, humoristisch en zeer rechtschapen.





Wim Sonneveld had een huis in Zuid Frankrijk en zo ontmoette ze mijn tante, Rie Pluim.

In de 35 jaar dat'de tantes' in zuid Frankrijk woonden, bracht Lenie de meeste tijd door op de 3e etage van het huis.
Ze had een kamertje, een keukentje en een terras. Uitzicht op de Middellandse Zee en in de verte de lichten van Cannes. Ze las het NRC, het tijdschrift Beleggers Belangen en ze had een telefoon. Rie Pluim En zo heeft ze zonder dat iemand het wist, " Pluim wist van niets hè, die schilderde", in alle stilte een vermogen opgebouwd.

"Praat nooit over geld kind" zei ze vaak tegen mij, "mensen worden er raar van in hun hoofd".
Haar rijkdom was nergens aan te merken, ze had haar AOW en een klein pensioen van Phillips, ze had hulp van de thuiszorg en in het ziekenhuis waar ik haar uit opgehaald had lag ze op een zaal. Haar kleren waren keurig versteld.

Haar bank liet mij weten dat er wel geld was om een verzorgster te betalen, maar wie schetst mijn verbijstering toen ik het eerste ver-mogensoverzicht openmaakte en zoveel nullen niet eens kon lezen:

7 miljoen! Dat was haar eerste moment van glorie.

Daarna leerde ik haar wens kennen dat ze zo graag haar geld uitgegeven had aan ´mensen die het nodig hebben´ maar nooit geweten had hoe(dat is natuurlijk ook lastig als je nooit over geld praat).Samen kwamen we toen tot het plan een stichting te vormen en wel de stichting Le Gireloup (lachende wolf), genoemd naar het huis in Cagnes.

De notaris kwam, en dat was haar tweede moment van glorie.

Het bestuur van de stichting Gireloup hoopt haar postuum nog vele momenten van Glorie te schenken.